ध्रुवस्तुति:
श्रीध्रुव उवाच
योऽन्तः प्रविश्य मम वाचमिमां प्रसुप्तां
सञ्जीवयत्यखिलशक्तिधरः स्वधाम्ना ।
अन्यांश्च हस्तचरणश्रवणत्वगादीन्
प्राणान्नमो भगवते पुरुषाय तुभ्यम् ॥ १ ॥
एकस्त्वमेव भगवन्निदमात्मशक्त्या
मायाख्ययोरुगुणया महदाद्यशेषम् ।
सृष्ट्वानुविश्य पुरुषस्तदद्मसद्गुणेषु
नानेव भासि गुणतुल्यहितेष्वदृष्टः ॥ २ ॥
त्वद्दत्तया वयुनयेदमचष्ट विश्वं
सुप्तप्रबुद्ध इव नाथ भवत्प्रपन्नः ।
तस्माद्भवन्तमभिवाञ्छितमुक्तिहेतुं
किं नाम नार्हति भजन्नकृतज्ञबन्धुम् ॥ ३ ॥
भक्तिर्मुहुः प्रवहतां त्वयि मे प्रसङ्गो
भूयादनन्त महताममलाशयानाम् ।
येनाञ्जसोल्बणमुरुव्यसनं भवाब्धिं
नेष्ये भवद्गुणकथामृतपानमत्तः ॥ ४ ॥
ते न स्मरन्त्यतितरां प्रियमार्त्यबन्धो
ये ते पदाम्बुजसहृच्छ्रवणेषु मत्ताः ।
किं पुनर्मनुजदेहममुं च ये च
संसर्गजा रुचिमुदैरयतां हि देहाः ॥ ५ ॥
तस्माद् भवन्तमभिवाञ्छितमुक्तिहेतुं
विन्दन्ति तेऽभिमतिभङ्गविषादमूढाः ।
किं तद् विदुर्भगवतस्तव पादमूलं
ये तु प्रपन्नजनवाञ्छितकल्पवृक्षम् ॥ ६ ॥
नातिप्रसन्नवदनं सुहृदं कदाचित्
तत्ते वचः सुमधुरं शृणुम प्रभोऽद्य ।
यत्तत्वविद्भिर्विबुधैरपि दुर्लभं वै
त्वय्येव भक्तिरविचलैकमतिर्विधेया ॥ ७ ॥
यन्निर्वृतिस्तनुभृतां तव पादपद्म-
ध्यानाद् भवज्जनकथाश्रवणेन वा स्यात् ।
सा ब्रह्मणि स्वमहिमन्यपि नाथ मा भूत्
किं त्वन्तकासिलुलितात्पततां विमानात् ॥ ८ ॥
भक्तिं मुहुः प्रवहतां त्वयि मे प्रसङ्गो
भूयादनन्त महताममलाशयानाम् ।
येनाञ्जसोल्बणमुरुव्यसनं भवाब्धिं
नेष्ये भवद्गुणकथामृतपानमत्तः ॥ ९ ॥
यस्मिन् विरुद्धगतयो ह्यनिशं पतन्ति
विद्यादयो विविधाः शक्तय आनुकूल्यात् ।
तद् ब्रह्म विश्वभवस्थितिसंयमार्थ-
मेकं विभुं परमपुरुषं त्वामुपैमि ॥ १० ॥
सत्यो दृशिस्त्वमसि ब्रह्म विभो पुराणं
नित्यं विमुक्तममलं विमलं विभूतम् ।
अद्वैतमव्ययमनन्तमनादिमुद्रं
यस्मिन्निदं जगदतीव भाति सत्यम् ॥ ११ ॥